| Hoe vertaal je het Franse "Joie de Vivre"? Met "levenslust"? Of moeten we tot onze schande bekennen dat we daar geen goed Nederlands woord voor hebben? Vraag het deze accordeonist en hij zal dit volmondig beamen.
In zijn zang en zijn gitaar- en accordeonspel klinkt de sfeer van het land door waar de dingen best een dagje kunnen wachten als vandaag de zon schijnt of de wijn nog beter smaakt dan gisteren. En zijn stijl ademt dat ook uit: terwijl hij loopt van tafel tot tafel is er altijd tijd voor een praatje dat als vanzelf overgaat in alweer zo`n heerlijke musettewals of een liedje van Bécaud, Piaf, Dassin, Brel of Ferrat.
Maar ook het Engelstalige gitaarrepertoire is hem toevertrouwd. Popliedjes uit de laatste vijftig jaar worden afgewisseld met gevoelige Ierse ballades. Op een country- of bluegrassnummer volgt een gevoelige lovesong en direkt daarna is er weer "a whole lotta shakin` goin` on"!
Als `middeleeuws` troubadour brengt hij enerzijds zoetgevooisde minnezang, anderzijds liederen van passie, rampspoed, doodslag en overspel, veelal met een diepzinnige moraal en een pakkend refrein.
Als zeewaardig landrot bezingt hij het leven ver van de kade waar de geliefde (hopelijk) nog steeds op hem wacht. Smartelijke liederen, kortom, van schipbreuk en ontberingen, van kielhalen en van vaten met rum.
En wanneer (vier)stemmige mannenkwartetten de kerstmarkten teisteren en de skyradiokerstmuzak het verlangen naar 2 januari tot ondraaglijke proporties opstuwt; wanneer niets donkerder lijkt dan de donkere dagen voor kerst, juist dan gloort er licht aan de horizon met De Zingende Kerstman.
Niet voor niets noemt Hans zich `onalledaags troubadour` !
Maar bovenal: hij is een prettig entertainer, bij elk publiek feilloos inschattend op welke toon het aangesproken wil worden. Een geintje op z`n tijd, maar ook een aankondiging van een spreker, act of buffet, het is hem toevertrouwd!
|
